Tooske als aai-bezoek- therapiehond.

 
Er zijn verschillende vormen om een hond als therapie hond in te zetten.
Bekend zijn de blindengeleidehonden, de speurhonden bij lawines en drugs, de hulphond ingezet bij mensen met een lichamelijke beperking. De laatste jaren wordt de intelligentie van een hond ook voor andere doelen getraind, bij mensen met epilepsie, diabetes,autisme, opsporen van (blaas)kanker, ziekenhuisbacteriën.  
Het is belangrijk dat de hond op een rustige manier contact legt, over een rustig en evenwichtig temperament beschikt. Een vriendelijk en open karakter heeft naar vreemden, zelfvertrouwen heeft, geduldig is, en niet schrikt van soms onhandige aanrakingen van cliënten.
Daarnaast is het erg fijn dat de Barbet niet verhaard en hypoallergeen is. Meer informatie over hondenallergie zie kopje divers.                                                                                                                                                                                                                                                                                                     
Met onze Barbet Tooske bezoek ik als therapiehond / begeidingshond een zorginstelling waar mensen met een verstandelijke beperking wonen. Tevens hebben deze bewoners allemaal een ernstige vorm van epilepsie, gedragstoornis en de meeste autisme. Daarnaast ga ik met Tooske naar een mevrouw met de ziekte dementie.                                                                                                                                                                                                   
Ik ben met Tooske, die deze gemakkelijke naam speciaal voor dit doel gekregen heeft, als pup al regelmatig naar de zorginstelling voor mensen met een verstandelijke beperking geweest. We hebben toen samen over het terrein gelopen zodat ze kennis kon maken met de bewoners zonder dat direct contact noodzakelijk was. Maar ze zag wel rolstoelen, 3-wielers, roepende en schreeuwende mensen die soms op haar af kwamen. Voordat we naar huis gingen was het een bezoekje aan het dierenpark. Hiervan was ze meer onder de indruk dan van de bewoners.
Toen ze ongeveer een half jaar was ben ik voor het eerst met haar naar de woongroep geweest. Ze heeft toen op haar, speciaal voor dit doel, kleedje gelegen. Zij en de bewoners hebben zo aan elkaar kunnen wennen. Inmiddels weet ze zodra ik haar speciale tas pak met daarin het bewuste kleedje dat we weer naar “de jongens” gaan. Het is duidelijk zichtbaar dat Tooske graag mee gaat. Het kan er soms erg druk zijn, veel roepen, op en neer lopen, epileptische aanvallen. Ze laat het allemaal rustig over haar heen komen. Welke activiteiten we doen plan ik samen met de leiding terplekke.
Voor sommige bewoners blijft het spannend als Tooske er is. Een mevrouw vind het erg leuk als we op bezoek zijn, zolang Tooske maar niet te dicht bij haar in de buurt komt. En toch heeft het meerwaarde dat we komen, je ziet haar met een big smile naar Tooske kijken en ze wordt er enigszins rustiger van.
Een meneer die erg slecht ziend is vind het erg fijn om Tooske te aaien. Als hij Tooske ziet wordt hij erg opgewonden maar het aaien maakt hem rustig. Omdat deze meneer in een rolstoel zit ga ik op een stoel naast hem zitten met Tooske op mijn schoot. Vaak legt ze dan haar kop op zijn schouder en likt een beetje aan zijn oor. Er zijn bewoners die op bed liggen. Zij legt dan haar voorpoten op het bed zodat de bewoners haar dan beter kunnen zien en aaien. En soms geven ze haar een koekje. Als Tooske dan hard op het koekje bijt, het geluid alleen al, levert een big smile op. Er is duidelijk steeds meer herkenning bij de bewoners en steeds meer toenadering.
Ook de leiding zegt duidelijk meerwaarde te zien. Het is belangrijk dat het kwaliteit leven van de bewoners vergroot of verbeterd. Tooske is ook altijd van herte welkom.
Na een bezoekje is het belangrijk dat de hond even zijn energie kwijt kan, ik ga dan altijd even met haar spelen.
 
Bij de mevrouw met dementie kom ik om de mantelzorger te ontlasten. Mw. kan nog goed wandelen maar niet meer alleen. Mw. is eigenlijk een kattenmens “maar ja, een hond moet je nu een maal uitlaten” en we maken dan een fijne wandeling waarbij ze steeds tegen Tooske praat. Tijdens het koffiedrinken legt Tooske haar kop op de schoot van mevrouw die hier dan weer rustig van wordt.
 
Om dit werk te doen moet je zowel iets van hondengedrag als van gedrag-ziektebeeld van de bewoners weten. Je kijkt als het waren door de ogen van de hond mee.
De inhoud van de activiteiten moet je afstemmen op de bewoners- bezoeker. Daarom is overleg met het team of partner erg belangrijk. En soms geen hoge doelen stellen maar blij zijn met een glimlach.
Voor zowel Tooske als voor mij zijn het elke keer weer bijzondere ontmoetingen. Deze bezoekjes zijn op vrijwillige basis.
Het spreekt voor zich dat er om privacy reden geen namen en foto`s van de bewoners en omgeving geplaatst worden. Tenzij er toestemming gegeven is, dit wordt dan bij de foto vermeld.


                                                               
Deze foto is met toestemming van zijn ouders geplaatst.

Kasper, de jongen op de foto zat ons te plagen door bewust Tooske niet aan te raken. Hierin had hij de grootste lol want zo konden we geen geschikte foto maken. Hij geniet wel dat we op bezoek zijn. Zijn ouders hebben Paco, ook een van de Strijpse Vesta Barbet  die ook regelmatig mee op bezoek komt.